viernes, 11 de febrero de 2011

Bufff!! Vaya día!!

Las cosas no empiezan bien, si cuando suena el despertador, lo apago, doy media vuelta y sigo durmiendo feliz y contenta. Normalmente significa que voy a andar corriendo, con prisas, y no me suele gustar (creo que a nadie).
Además hoy había quedado con Jesús para ir a correr. Es un compi de curro, que no se había atrevido a ponerse las zapatillas.
Hoy ha hecho 3 "peazo" kms, y ha acabado bien.... aunque a las 12 de la mañana teníamos los dos un hambre de toro.
Hemos visto como entraba todo el polígono a currar, y hemos empezado el día con ganas.
Creo que se lo ha pasado bien, porque al acabar hablaba de repetir, para empezar el día con más energía. Bien, bien, esto empieza bien!!
Y se nota que ha hecho deporte.
Iba de "yo no puedo, yo no sé", y era pura trola!!, je, je:-))
La mañana, una auténtica porra. Todo de mal en peor, y había quedado con Iratxe para ir a correr a mediodía, porque su enano de 2 años (Markel) le deja sin aliento cuando se pone a correr jugando.

Así que a mediodía nos hemos ido las dos a un parque cercano, y hemos probado a correr.
Ahí se nota que la que no sabe no sabe, por más que lo quiera maquillar (me refiero a mi, claro)... le hacía ir tan, tan suave, que le costaba mantener la respiración, pero el ritmo al que quería correr ella hacía que le diera el flato... y con todo y con eso ha corrido 2,7 km.... ¡¡porque yo tenía que meterme seguido en una reunión, que sino ahí sigue corriendo como una gacelilla.... esta chica si aprende a correr con alguien que sepa lo que hace, nos va a dar una sorpresa, ya veras!!

Y a la tarde era mi turno, y no tenía buena pinta, la verdad.
Había quedado con Guti y Sergio, de la escuela de atletismo de Zornotza, para comentarles las chicas que se quieren animar a correr, y también que les gustaría recibir entrenos, pero sin pagarles nada.
La verdad es que los dos lo han entendido, nos van a apoyar, y nos pasarán los entrenos semanales, más un día de ir a correr con nosotras.El objetivo está claro: que nos enganchemos  a correr. Me encanta!!

Lo dificil ha sido cuando nos han pedido que nos pusieramos la ropa de correr, para hacernos un pequeño test que les sirva para definir los entrenos.
Hemos calentado un poco por la pista, y luego nos han pedido que hicieramos 2 miles.
Sira se ha portado como una campeona y ha tirado de mi el primer mil, consiguiendo sacar una de mis mejores marcas: 6:11 min/km. Genial!! He llegado jadeando, pero encantada de los nervios, porque es genial no ir sola. Hoy he tenido esa sensación 3 veces, y es indescriptible!

Para el segundo mil, nos han pedido que vayamos "a tope" y Sira ha volado, mientras mi culo y yo hacíamos lo que podíamos. Aunque no quede muy bien, tengo que reconocer que iba escuchando mentalmente una canción machacona que me ayudaba a mantener el ritmo, y el resultado de ver correr a Sira delante, y seguir corriendo con todas mis fuerzas ha sido:
5:49 min/km

Vaya subidón!!!! Oe, oe, oe, oe.....

Para mi eso es una marca impensable, increible y fantástica!!

Nos pasaran entrenos semanalmente, y de momento, nos juntaremos los Viernes a las 18h, para que nos vayan viendo.
Por cierto, no sé el tiempo que ha hecho Sira, pero ha sido del orden de 4:30.... vamos, que la tía está en forma, pero de la buena. Que gozada!!

Reconozco que me lo he pasado genial con Jesús, con Iratxe, y con Sira, pero me he emocionado hasta las lágrimas cuando he recibido un correo, de David, amigo de Gotzon de toda la vida.
Os cuento lo que me ha puesto:
"Postaz esan ahal dotsut blogean ez nekena idatziko: Con dos cojones!!
Hori da kontue: Bisitza filosofia bat garbi izan, uneoro helburu bat finkatu, zer, zelan eta noz, eta dizplinatua izan helburu horretan.
Bizitzarako ikasketa permanentea, dudarik barik.
Animatu Ana, sorte ona Parisen eta egunen baten aportutatuko dogu blogera"

No os haceis una idea de lo que me ha emocionado leerlo. Eskerrik asko, David, bihotz bihotzez.

Muxus

Mooky

No hay comentarios:

Publicar un comentario